Υπάρχει ένα παλιό ρητό που εμείς οι κάτοικοι των πόλεων έχουμε ακούσει όλα αυτά τα χρόνια: «Πρέπει να πας με τη ροή των πραγμάτων». Ξέρεις τι σημαίνει αυτό. Είναι δύσκολο να παραβιάσεις τον πολιτισμό. Είναι δύσκολο να σε αποκαλούν καλοκάγαθο. Είναι δύσκολο να ζεις με ένα ηθικό σύστημα αξιών που φαινομενικά κανείς άλλος δεν ακολουθεί παρά μόνο εσύ. Είναι δύσκολο να πεις όχι στην αμαρτία που είναι μέρος του τρόπου ζωής όλων των άλλων γύρω σου. Είναι δύσκολο να θυσιαστείς όταν όλοι οι άλλοι διασκεδάζουν. Το κόστος είναι τώρα αλλά η ανταμοιβή φαίνεται τόσο μακριά στο μέλλον σαν να μην υπάρχει.
Η πίεση για τους Ευρωπαίους και Αμερικανούς Χριστιανούς είναι πώς να ζουν ζωές με αυτοέλεγχο και ακεραιότητα πίστης σε μια μεταχριστιανική κουλτούρα. Φανταστείτε την πίεση στους Αφρικανούς και Ασιάτες Χριστιανούς που ζουν υπό μια κυβέρνηση που είναι ενεργά εχθρική προς τους Χριστιανούς και επιτρέπει ή ακόμη και ενθαρρύνει τη δίωξη τους. Γιατί να τα περάσεις όλα αυτά;
Να γιατί: «Ας προσηλώσουμε τα μάτια μας στον Ιησού, τον συγγραφέα και τελειοποιητή της πίστης μας, ο οποίος για τη χαρά που είχε μπροστά του υπέμεινε τον σταυρό, περιφρονώντας την ντροπή, και κάθισε στα δεξιά του θρόνου του Θεού. Σκεφτείτε αυτόν που υπέμεινε τέτοια εναντίωση από τα λόγια των αμαρτωλών ανθρώπων, ώστε να μην κουραστείτε και να αποθαρρυνθείτε» (Εβραίους 12:2,3).
Δεν είμαστε ακόμα στον παράδεισο. Δεν υπάρχει παράδεισος στη γη. Αλλά οι αναλαμπές του πραγματικού ουρανού από τις σελίδες του Λόγου του Θεού και οι πινελιές πραγματικής αγάπης που βιώνουμε από ανθρώπους που ο Θεός έχει στείλει στη ζωή μας, μας δίνουν την ελπίδα ότι η αναμονή θα αξίζει τον κόπο. Κάντε υπομονή!
