«Το παιδί είναι ο πατέρας του ανθρώπου». Ο William Wordsworth έγραψε αυτό το 1802, σημειώνοντας με ήρεμη ικανοποίηση πόσο οι απλές χαρές, όπως το να ατενίζουμε ένα ουράνιο τόξο, θα διαρκέσουν μέχρι την ενηλικίωση. Στον αντίποδα, η σκοτεινή πλευρά είναι επίσης αληθινή. Οι πληγές και η κακοποίηση που συνέβησαν στην παιδική ηλικία μπορούν ακόμα να ακρωτηριάσουν τους ενήλικες πολλές δεκαετίες αργότερα. Ένα κακοποιημένο παιδί μπορεί να γίνει πατέρας ενός κακοποιημένου ανθρώπου.
Μία από τις πιο σημαντικές δουλειές που έχουν οι γονείς είναι να βοηθούν τα παιδιά να πιστέψουν ότι είναι αξιαγάπητα. Οι στοργικοί γονείς επιβεβαιώνουν την αξία ενός παιδιού. Δεν συγχωρούν μόνο τα παιδιά για τα λάθη και τις κακές τους συμπεριφορές αλλά διδάσκουν στα παιδιά να μάθουν να συγχωρούν τον εαυτό τους.
Ένα παιδί που βγαίνει από την παιδική του ηλικία χωρίς να νιώθει ότι το αγαπούν μπορεί κάλλιστα να πιστεύει ότι δεν είναι αξιαγάπητο. Αυτός ο φρικτός φόβος θα οδηγήσει αργότερα στη ζωή του να ερμηνεύσει τα λόγια και τις πράξεις των άλλων με τον χειρότερο δυνατό τρόπο και θα βρει την επιβεβαίωση αυτού του φόβου. Μπορεί να βρει την απόρριψη από παντού.
Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης του ατόμου για την προσωπική του αξία ξεκινά από τον σταυρό του Χριστού. Εκεί στον Γολγοθά υπάρχουν αλάνθαστες αποδείξεις ότι ο Θεός πιστεύει ότι είμαστε πολύτιμοι, αξίζει να σωθούμε και αρκετά πολύτιμοι ώστε να ζητήσει από τον γιό Του να γίνει άνθρωπος σαν εμάς, να υποφέρει εξαιτίας μας, να πεθάνει για εμάς, και όλα αυτά για να μας πάει στον ουρανό για να ζήσει μαζί μας . Κανείς δεν μπορεί να πει, «Κανείς δεν με αγαπά, ούτε καν ο Θεός», γιατί «ο Θεός αγάπησε τόσο πολύ τον κόσμο που έδωσε τον έναν και μοναδικό Υιό του» (Ιωάννης 3:16).
