Εάν ζήσατε τη Μεγάλη Ύφεση ή αν είστε παιδί γονέων που το έζησε, οι καταναλωτικές σας συμπεριφορές πιθανότατα θα εμπίπτουν σε μία από τις δύο κατηγορίες: είτε θα ζήσετε με υψηλά στάνταρ (“Ακριβά φαγητά και ακριβά ρούχα !») ή σχεδόν θα κάνεις φετίχ να ζεις ταπεινά. «βγάλε το ζουμί από κάθε τι που αγοράζεις για όσο το δυνατόν περισσότερο γίνετε” είναι ένα υπέροχο σλόγκαν εάν το εισόδημά σας είναι περιορισμένο. Η λιτότητα είναι καλή! Υπέροχη ακόμη. Μπορεί όμως να γίνει και φόβος, ένα παράλογο άγχος που δεν θα το χορτάσετε ποτέ.
Εάν έχετε τέτοιες σκέψεις ή αισθάνεστε αυτές τις παρορμήσεις στο πνεύμα σας, είναι καιρός να επανασυνδεθείτε με τον Θεό μας, τον οποίο οι Γραφές απεικονίζουν επανειλημμένα ως Θεό της αφθονίας: «Τώρα αυτός που προμηθεύει σπόρο στον σπορέα και ψωμί για φαγητό θα χορηγήσει και θα πληθήνει τον σπόρο για να σπέρνετε και θα αυξήσει τη σοδειά της δικαιοσύνης σας. Θα πλουτίσετε με κάθε τρόπο, ώστε να είστε γενναιόδωροι σε κάθε περίσταση» (Β Κορινθίους 9:10,11).
Ο Θεός πάντα παρέχει. Αλλά όταν έχουμε ένα αυτογραφικό σενάριο σπανιότητας, δεν βλέπουμε τα δώρα του. Και όταν τα βλέπουμε, δεν βγάζουμε τα σωστά συμπεράσματα και δεν τα γιορτάζουμε ούτε παρηγορούμαστε από αυτά. Ο Θεός πάντα παρέχει, και το κάνει όχι μόνο για να σας κρατήσει ζωντανούς, ζεστούς και στεγνούς, αλλά και για να είστε επίσης γενναιόδωροι.
