საერთო, მაგრამ გასაგები შეცდომაა გარშემო მყოფ ადამიანებთან ურთიერთობით ღმერთთან ჩვენი ურთიერთობის შესახებ დასკვნების გამოტანა. როცა ოჯახური ცხოვრება ბედნიერი და მშვიდობიანია, ადვილია თქვა: „მადლობა, შენ ღმერთო!” მაგრამ თუ ბევრ კონფლიქტში ვართ ჩაფლული, წარმოვიდგენთ, რომ ის გაბრაზებულია ჩვენზე. როდესაც ადამიანები, რომლებიც მეგობრებად მიგვაჩნდა, იწყებენ ჩვენს იგნორირებას, ვფიქრობთ, რომ ისიც უკუგვაგდებს. ყოველივე ამის გარდა, ჩვენი დამნაშავე სინდისი სირცხვილის გრძნობით ლოცვას არ გვანებებს, რადგან ვვარაუდობთ, რომ ის ზედმეტად გაღიზიანებულია და ჩვენზე აღარ ზრუნავს.
იესომ თავად იცოდა, თუ როგორი იყო მარტო ყოფნა. მას შემდეგ, რაც მისმა სწავლებამ გამოიწვია ის, რომ ბევრმა მიმდევარმა მიატოვა იგი და წავიდა მისგან, მან ჰკითხა თავის მოწაფეებს, აპირებდნენ თუ არა ისინიც წასვლას. მათ მართლაც მიატოვეს იგი გეთსემანიის ბაღში. იესომ ტანჯვა ჯვარზე სრულიად მარტომ გადაიტანა — ის მამამაც კი მიატოვა იქ — რათა იესოს გარანტია უზრუნველყო ჩვენთვის, რომ მის მამას ჩვენ არასოდეს დავეტოვებიეთ.
მეფე დავითმა, ცოდვილმა და წმინდანმა, იცოდა, რომ არასოდეს იყო მარტო: „თუნდაც მიმატოვოს ჩემმა დედ-მამამ, უფალი მიმიღებს მე” (ფსალმუნი 27:10). როგორი შვებაა, როცა ცუდი დღის დასრულება შეგიძლია შემდეგი ლოცვით: „რა კარგია მამაო, რომ მაინც აქ ხარ ჩემთან!” აქ არის ღმერთის აღთქმა შენთვის და ყველა მორწმუნესთვის: „რადგან თქვა: ‘არ მიგატოვებ და არ დაგაგდებ” (ებრაელები 13:5).
ამიტომ, ამაღამ იძინე მშვიდად.
Categories: Georgian DevotionsGeorgian Spiritual Materials
