უნდა მექნა, შემეძლო მექნა, უნდა გამეკეთებია. ეს სამი მტკივნეული გამოთქმა სინანულის ჰიმნია, რომელსაც საკუთარ თავს ვუმღერით, როდესაც რაღაც მნიშვნელოვანში დავმარცხდით, გავაფუჭეთ, დაგვავიწყდა, შევცდით ან არასწორად გავაკეთეთ. იცი, რომ კარგია საკუთარ შეცდომებზე პასუხისმგებლობის აღება. ნამდვილად! მუდმივად სხვების დამადანაშაულებელი მოსაწყენია, რადგან ყველაფერი ყოველთვის სხვისი ბრალია. გამამხნევებელია, როდესაც სხვანი თუ ჩვენ ვაღიარებთ და ვამბობთ, რაც ჩავიდინეთ. გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც თვითდადანაშაულება არ ჩერდება. თუ დროის სპირალში მოხვდები, სადაც მხოლოდ შენი წარუმატებლობის გახსენება შეგიძლია, მხოლოდ სირცხვილის გრძნობა გეუფლება, მხოლოდ საკუთარი თავის ცემა გინდა, ამ შემთხვევაში სამუდამოდ დამსხვრეული და მუხლებზე მყოფი დარჩები. ჭეშმარიტი მონანიება არ მთავრდება დანაშაულის აღიარებით. ჭეშმარიტად მომნანიე თვალებით ქრისტესა და მის ჯვარს უმზერს და სახარების სიყვარულის სიტყვებს უფლებას აძლევს, გაკვეთონ დანაშაულის ნისლი. ქრისტემ უკვე აიღო თავის თავზე ჩვენი ყველა ცოდვის ბრალი და სასჯელი. ამიტომ, რატომ უნდა ვეცადოთ მისი დაბრუნება? ის ამ საოცარ საჩუქარს მხოლოდ წყალობის გამო გვაძლევს — ჩვენ არ უნდა გავტანჯოთ საკუთარი თავი, რათა როგორმე დავაკმაყოფილოთ მისი მინიმალური სტანდარტი მაინც. გაეშვი ამის კეთებას! „ამიტომ ახლა არავითარი მსჯავრი არ არის მათზე, ვინც ქრისტე იესოში დადის” (რომაელები 8:1). თუ იესომ გაპატია, მაშინ ნამდვილად პატიებული ხარ. თუ იესო ირჩევს, რომ მოწონდე, მაშინ შეგიძლია საკუთარი თავი მოიწონო. თუ იესომ შეგიწყალა, მაშინ შეგიძლია საკუთარი თავის მიმართ უფრო ლმობიერი იყო.
Categories: Georgian DevotionsGeorgian Spiritual Materials
